پیرامون بابریان

2_0_9_1-min

قلمرو امپراتوری ترکان بابر

ائل اوبا – در آغاز سده یازدهم دولت ترکی از طرف غزنویان در هند برپا شد. غوریان این دولت را منقرض کرده و خود دولتی دیگر آغاز کردند. پس از غوریان به مانند نمونه مصر، حاکمیت به دست فرماندهان مملوک ترک افتاد.

این دولت را سلاطین دهلی مینامند. اینان بین سالهای 1526-1206 م. بر هندوستان فرمان راندند.

سرانجام بابر از نوادگان تیمور، هندوستان را گرفته در آنجا دولت تیموریان را برپا کرد که اروپاییان به اشتباه آن را دولت مغول کبیر مینامند.

بابر در سال 1525 م. به هندوستان وارد شد و با تصرف دهلی و آگرا بر هندوستان شمالی تا بنگال دست یافت. او شهر اگرا را پایتخت خود کرده و امپراتوری بابر را برپا کرد.

این دولت تا سال 1858 م. یعنی تا زمان تصرف هند به دست انگلیس، دوام آورد.

این حکومت همچنین به بزرگترین دولت ترکان در هندوستان و پیشرفته ترین آنها در زمینه فرهنگ و تمدن تبدیل شد.

بابر و فرزندان او، زبانهای ترکی و فارسی را در هندوستان رواج داده و زیباترین آثار شعر، ادبیات، هنرهای زیبا و به ویژه معماری را آفریدند.

اینان زبان اردو را از ترکیب زبانهای ترکی، فارسی، عربی و سانسکریت ایجاد کردند.

 

قرآن خطی بابرشاه

ترکان در طول تاریخ چندین خط اختراع نموده و به گنجینه دانش و تمدن بشری افزوده اند.

یکی از این نفیس ترین و نادرترین قرآن های جهان ، قرآن خطی منحصر به فرد «بابری» است که با خط اختراعی «ظهیرالدین محمدبابر» پادشاه و مؤسس سلسله تیموری هند (932-937 ه.ق) کتابت شده است .

این قرآن درنیمه اول قران دهم هجری قمری کتابت شده، کاغذ آن کشمیری آهار مهره و تذهیب آن نیز کشمیری است.
اسامی سوره ها به زر نگاشته شده، فواصل آیات زرنشان و هر صفحه دارای 17 سطر است.

این قرآن دارای 265 ورق به ابعاد 9*5/12 سانتی متر و جلد آن مقوایی لبه دار با روکش پارچه ای و در سال 1119 (ه.ق) وقف شده است.

خط این مصحف باید به عنوان یک خط بکر و منحصر به فرد که نمونه دیگری از آن در دنیا وجود ندارد در حافظه میراث جهانی به عنوان میراث ارزشمند خط و هنر درج شود تا مورد استفاده پژوهشگران قرار گیرد.

این میراث کهن در موزه آستان قدس رضوی نگهداری میشود.

img-min

قرآن کریم ، به خط ابداعی بابرشاه

 

Print Friendly, PDF & Email