پیرامون بابریان

2_0_9_1-min

قلمرو امپراتوری ترکان بابر

ائل اوبا – در آغاز سده يازدهم دولت تركی از طرف غزنويان در هند برپا شد. غوريان اين دولت را منقرض كرده و خود دولتی ديگر آغاز كردند. پس از غوريان به مانند نمونه مصر، حاكميت به دست فرماندهان مملوك ترك افتاد.

اين دولت را سلاطين دهلی مینامند. اينان بين سالهای ۱۵۲۶-۱۲۰۶ م. بر هندوستان فرمان راندند.

سرانجام بابر از نوادگان تيمور، هندوستان را گرفته در آنجا دولت تيموريان را برپا كرد كه اروپاييان به اشتباه آن را دولت مغول كبير مینامند.

بابر در سال ۱۵۲۵ م. به هندوستان وارد شد و با تصرف دهلی و آگرا بر هندوستان شمالی تا بنگال دست يافت. او شهر اگرا را پايتخت خود كرده و امپراتوری بابر را برپا كرد.

اين دولت تا سال ۱۸۵۸ م. يعنی تا زمان تصرف هند به دست انگليس، دوام آورد.

اين حكومت همچنين به بزرگترين دولت تركان در هندوستان و پيشرفته ترين آنها در زمينه فرهنگ و تمدن تبديل شد.

بابر و فرزندان او، زبانهای تركی و فارسی را در هندوستان رواج داده و زيباترين آثار شعر، ادبيات، هنرهای زيبا و به ويژه معماری را آفريدند.

اينان زبان اردو را از تركيب زبانهای تركی، فارسی، عربی و سانسكريت ايجاد كردند.

 

قرآن خطی بابرشاه

ترکان در طول تاریخ چندین خط اختراع نموده و به گنجینه دانش و تمدن بشری افزوده اند.

یکی از این نفیس ترین و نادرترین قرآن های جهان ، قرآن خطی منحصر به فرد «بابری» است که با خط اختراعی «ظهیرالدین محمدبابر» پادشاه و مؤسس سلسله تیموری هند (۹۳۲-۹۳۷ ه.ق) کتابت شده است .

این قرآن درنیمه اول قران دهم هجری قمری کتابت شده، کاغذ آن کشمیری آهار مهره و تذهیب آن نیز کشمیری است.
اسامی سوره ها به زر نگاشته شده، فواصل آیات زرنشان و هر صفحه دارای ۱۷ سطر است.

این قرآن دارای ۲۶۵ ورق به ابعاد ۹*۵/۱۲ سانتی متر و جلد آن مقوایی لبه دار با روکش پارچه ای و در سال ۱۱۱۹ (ه.ق) وقف شده است.

خط این مصحف باید به عنوان یک خط بکر و منحصر به فرد که نمونه دیگری از آن در دنیا وجود ندارد در حافظه میراث جهانی به عنوان میراث ارزشمند خط و هنر درج شود تا مورد استفاده پژوهشگران قرار گیرد.

این میراث کهن در موزه آستان قدس رضوی نگهداری میشود.

img-min

قرآن کریم ، به خط ابداعی بابرشاه