علی محمد بیانی – این علامت که معادل « از » فارسی و « من » عربی است ، در زبان ترکی با تبعیت از قاعده ی طلایی هماهنگی اصوات ، « دن » و « دان » می باشد. در زبان محاوره ، این علامت ها را « نن » و « نان » هم تلفظ می کنند که البته خود تابع قوانین خاص زبانشناسی است. اما در کتابت و گفتار رسمی رعایت « دن » و « دان » ضروری است.

۱-اینجه:

ائو + دن = ائودن ( از خانه )

ابهر + دن = ابهردن ( از ابهر )

معلم + دن = معلم دن ( از معلم )

من + دن = من دن ( از من )

۲- قالین :

داغ + دان = داغ دان ( از کوه )

خیابان + دان = خیابان دان ( از خیابان )

زنگان + دان = زنگان دان ( از زنگان )

آنام + دان = آنام دان ( از مادرم )

 

جمله :

من ائو دن چیخیب ، خیاباندان گئچیب ، مدرسه یه چاتدیم

سن زنگاندان چیخاندا ، من ده تبریزدن چیخمیش ایدیم