اویس فرزند محمد ظهیرالدین کبیر است.پنجاه سال در اردبیل به شغل قضاوت مشغول و شهرت خوبی داشت او علاوه بر قضاوت از علم مقدس طب هم بهره ی کاملی داشت و مردم مریض را مداوا میکرد. در حوزه علویه اردبیل نیز به تدریس اشتغال داشت و اشعار خوب نیز می سرود.

از اوست:

زهی امیر فلک رفعت و ملک اطوار

زمان احاطت و دریا درون و کوه قرار

اثیر رفعت و کان طینت و زلال اثر

هوا لطافت و آتش لهیب و ارض وقار

 

این دوبیت در مجالس النفایس به قاضی شیخ کبیر هم که در زهد و تقوی قرین اویس قرنی بود نسبت داده شده است.

منابع:

الذریعه ، مجلد نهم ، صفحه ۱۱۲

ترجمه مجالس النفایس صفحه ۳۹۶